Malheur pour cette époque Malheur à cette époque وای بر این دوران

Malheur pour cette époque
Malheur à cette époque

Des drapeaux
Et des fanions noirs
Des banderoles annonçant les brûlures de la guerre
Des rafales de mitraillettes
Comme si elles visaient ta poitrine

Quelles sont les nouvelles ?
Qui fête-t-on ?
De qui est-on en deuil ? N

Aujourd'hui
par une explosion sanglante
le parrain des criminels du nord
Dans la vibration sonore et sourde du tir
D'un lance roquette
A déchiré
la vie et le corps
D'enfants
De petites frappes
D'un parrain des criminels du sud

Puis il a posté sur la toile
A destination du grand public
Le signe de son identité supérieure
Pour faire la leçon
A ses adversaires
De façon très simple
Très simple

Des gens disent
Qu'il faudrait peut-être
Demain
Aller encore pleurer dans la rue

D'autres que c'est très bien ainsi
Et qu'il faut rire de cette nouvelle
Qui annonce un commencement

D'autres tirent les rideaux
De leurs fenêtres sur tous les chants

Une mère en deuil se met à genoux
Auprès d'un pot de fleurs
Mémoire de son enfant
Qui voulait prendre l'envol de sa liberté

Un père chuchote que le monde est devenu
Une prison
Une prison
Une prison
Il fait demi tour pressé
De se retrouver seul
Chez lui
Face à lui-même

Les parrains du nord, du sud, de l'ouest, de l'est
Convoquent leur conseillers
Et leur demandent la voie à prendre
Ils crient
Dites nous :
Que devons-nous faire ?
Quel parrain devons- nous suivre ?
Quel drone devons-nous envoyer ?

Les gens sans étoile
Sans chanson demeurent
Nus
Dans les ruelles des marchés
Ils écoutent

Peut-être une explosion

Peut-être un héros

Peut-être le murmure
De la pluie

Malheur pour cette époque
Malheur à cette époque

 

 

 

وای بر این دوران

 

پرچمها
وپرچمکهای سیاه
پرده های کبودِ جَنگ
و رگبارِ مسلسلها
همه گویی
به سینۀ تو شلیک میکنند
چه خبر است
که را جشن می گیرند
یا که را عزا دارند

امروز
در انفجاری خونبار
پدر خواندۀ جنایتکارانِ شمال
در نعره های موجگونِ موشکی پنهان
جان وتن درید
ازچند فرزندی
ازنوچه گانِ شَرُورِ پدر خواندۀ جنایتکارانِ جنوب
آنگاه او پرچمکی را
به نشانۀ هُویتِ بَرتَری و
نمونۀ دَرسی به رَقیببان خویش
بر پرده های مُشاهدۀهمگان
پشت و رو
آوخیت آسان
چه آسان

مردمی میگویند
باید در خیابانها گریست
فردا باز

مردمی دیگرمیگویند
وه که چه خوب شد
باید خندید به این آغاز

مردمی می کشند پرده های پنجره ها شان را
بر هر آنچه آواز

مادر سوگواری به زانو
می نشیند باز
در کنارِ گلدانِ گلی
یادگارِ فرزندی
داد خواهِ پرواز

پدری که میخواند با خود
دنیا شده زندان شده زندان شده زندان
باز می گردد به خانه نگران
تا که خود را باز جوید
شتابان

پدرخوانده گان شمال
پدرخوانده گان جنوب
پدرخواندهگان غرب
پدرخوانده گان شرق
رایزنان خویش را
به رهنمون می خوانند
با فریاد
بگویید
چه می بایدمان کرد
از کدامین پهباد
می بایدمان سَنجید
ما را پُشتیبان

و مردمانِ بی ستاره
بی سرودِ روان
مانده اند همه عُریان
در کوچه بازاران

گوششان در انتظار

شایدیک انفجار

شایدیک قهرمان

شاید زمزمه ای
زمزمۀ باران

وای از این دوران
وای بر این دوران

Le Club est l'espace de libre expression des abonnés de Mediapart. Ses contenus n'engagent pas la rédaction.