Ένας το μήνα. Αυτό είναι ο μέσος όρος των πατέρων, αδερφών και γιών που χάνουμε εξαιτίας της βίας των αστυνομικών δυνάμεων. Μία βία που παίρνει πολλές μορφές : τεχνικές ακινητοποίησης που οδηγούν το θύμα στην ασφυξία, γροθιές, πυροβολισμούς, τέιζερ, με το θάνατο σαν αποτέλεσμα στις χειρότερες περιπτώσεις.

Εδώ και 40 χρόνια, τακτικά, οι δικοί μας δολοφονούνται από το γαλλικό κράτος, από τα χέρια αυτών που ονομάζονται ειρωνικά οι "φυλακές της ειρήνης". Εδώ και 40 χρόνια, τακτικά, η απάντηση σε όσους ζητάνε την αλήθεια και την δικαιοσύνη για τους θανάτους τους έχουν ως μόνη απάντηση την πιο ντροπιαστική ατιμωρησία και καμπάνιες εγγληματηκοποιησης. Ή συνεχής αστυνομική και πολιτική παρενόχληση εναντίον της οικογένειας Traoré, στους οποίους εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας, το αποδεικνύει. Κάθε φορά είναι το ίδιο.

Ή καταστολή που μας στοχεύει, εμάς τις οικογένειες των θυμάτων, χειροτερεύσε με το κράτος έκτακτης ανάγκης. Κάθε παραβίαση έγινε δυνατή, με τραγικές συνέπειες.Η αστυνομία δε προσαρμόζεται πια στο νόμο άλλαισχύουν άλλοι νόμοι για την αστυνομία. Και δεν είμαστε οι μόνοι που γίναμε στόχος των ασφαλιστικών μέτρων και της βίας του κράτους. Το 2015, ή κυβέρνηση ξεκίνησε ένα αληθινό πόλεμο : κυνήγησε τους μετανάστες και όσους τους προστατεύουν, συνέχισε τη τώρα παραδοσιακή καταστολή των "Μαύρων", των "Αράβων" και των "Ρομα", και πιο γενικά των λαϊκών προαστείων, στόχευσε τους Μουσουλμάνους. Σ'αυτα πρόσθεσε το κοινωνικό πόλεμο που οδήγησε ο Valls και οι συνάδελφοι του, όπως το είδαμε εναντίον της κινητοποίησης για το εργασιακό νόμο. Μπροστά στις αντιστάσεις των λαϊκών περιοχών και του κινήματος, ή βία αύξησε και άγγιξε κατηγορίες του πληθυσμού που ήταν παλιά προστατευμένες.

Οι επιθέσεις που ζησαμε το 2015 και το 2016 ενίσχυσαν τα μετρα ασφάλειας ενώ αποτελούν συνέπειες της πολιτικής της Γαλλιαςκαι των συμμάχων τους στο εξωτερικό. Το γαλλικό κράτος, που συνεχίζει να καταπιέζει τους λαούς όπως το κάνει στην Αφρικη, συνεχίζει αυτή τη πολιτική στην Μεση Ανατολη και υποστηρίζει την καταπίεση της Παλαιστινης. Ή πάλη εναντίον στην τρομοκρατία μοιάζει περισσότερο με μία συνεχής επίθεση εναντίον αθώων λαών. Αυτό μεταξύ άλλων τρέφει την "κρίση των προσφύγων", αντιμετώπισμενους κυνικά ως μια τρομοκρατική απειλή. Το φίδι δαγκώνει την ουρά του : ο εσωτερικός πόλεμος δικαιολογεί το πάντα πιο βίαιο έλεγχο του πληθυσμού και δίνει μία άδεια για βία στην αστυνομία που κατασταλεί όσους δεν της αρέσουν, από τις οικογένειες θυμάτων έως τους τους διαδηλωτών εναντίον στο εργασιακό νόμο, από τους ακτιβιστές των λαϊκών περιοχών έως της Notre Dame des Landes, τολμούν να οργανωθούν ενάντιον στο κράτος και αναζητούν δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Μας αφορά όλους μας.

Γιατί δεν αποδεχόμαστε την αυθαίρεση της εξουσίας

Γιατί οι λεξεις δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια έχουν ακόμα νόημα για μας

Γιατί θεωρούμε πως είναι αναγκαίο να οργανωθούμε μαζί ενάντιον στο πόλεμο στους φτωχούς στους μετανάστες και στα παιδιά των αποικοιοκρατούμενωνλαών.

Καλούμε όσους αισθάνονται που τους αφορά να διαδηλώσουν μαζί μας κυριακη 19 μαρτιου.

Le Club est l'espace de libre expression des abonnés de Mediapart. Ses contenus n'engagent pas la rédaction.

Les commentaires sont réservés aux abonnés.