Billet de blog 8 juin 2012

Stand with the Greek Left for a Democratic Europe!

"It is up to the Greek people to decide their own fate by rejecting any diktat, by rejecting the poisons that its 'saviours' have administered to it and by engaging freely in the forms of cooperation indispensable to overcoming the crisis, together with other European peoples."This petition is proposed by Etienne Balibar, philosopher; Vicky Skoumbi, chief editor of αληthεια (Athens) and Michel Vakaloulis, philosopher and sociologist. The text is available in English, Greek, French and German.

Les invités de Mediapart
Dans cet espace, retrouvez les tribunes collectives sélectionnées par la rédaction du Club de Mediapart.
Abonné·e de Mediapart

Ce blog est personnel, la rédaction n’est pas à l’origine de ses contenus.

"It is up to the Greek people to decide their own fate by rejecting any diktat, by rejecting the poisons that its 'saviours' have administered to it and by engaging freely in the forms of cooperation indispensable to overcoming the crisis, together with other European peoples."
This petition is proposed by Etienne Balibar, philosopher; Vicky Skoumbi, chief editor of αληthεια (Athens) and Michel Vakaloulis, philosopher and sociologist. The text is available in English, Greek, French and German.

 Stand with the Greek Left for a Democratic Europe!

It is clear that the responsibility for the chain of events that in a mere three years has plunged Greece into the abyss lies overwhelmingly with the parties that have held office since 1974. New Democracy (the Right) and PASOK (the Socialists) have not only maintained the system of corruption and privilege — they have benefitted from it and enabled Greece’s suppliers and creditors to profit considerably from this system while the institutions of the European Community looked the other way. Under such conditions, it is astonishing that the leaders of Europe and the IMF, posing as paragons of virtue and economic rigor, should seek to restore those same bankrupt and discredited parties to office by denouncing the “red peril” supposedly represented by SYRIZA (the radical Left coalition) and by threatening to cut off food supplies if the new round of elections to be held on June 17 confirms the rejection of the “Memorandum” clearly expressed in the elections of 6 May. Not only does this intervention flagrantly contradict the most elementary democratic norms but it would have terrible consequences for our common future.

This alone would be sufficient reason for us, as European citizens, to refuse to allow the will of the Greek people to be thwarted. But something even more serious is at stake. For the last two years, the European Union, in close collaboration with the IMF, has been working to strip the Greek people of its sovereignty. Under the pretext of stabilising public finances and modernising the economy, they have imposed a draconian system of austerity that has stifled economic activity, reduced the majority of the population to poverty, and demolished labor rights. This neo-liberal style “rectification” programme has resulted in the liquidation of the economic infrastructure and the creation of mass unemployment. Achieving this required nothing less than a state of emergency not seen in Western Europe since the end of the Second World War: the state’s budget is dictated by the Troika, the Greek Parliament nothing more than a rubber stamp and the Constitution repeatedly by-passed. This stripping away of the principle of people’s sovereignty has gone hand in hand with the humiliation of an entire country. Here, indeed, it has reached an extreme — but it is not restricted to Greece. The peoples of all the member countries of the European Union are utterly disregarded when it comes to imposing a system of austerity that runs counter to any economic rationality, combining the interventions of the IMF and the ECB in support of the banking system and imposing governments of unelected technocrats.

On a number of occasions the Greeks have made clear their opposition to a policy that destroys a country while pretending to save it. Innumerable mass demonstrations, seventeen days of general strikes in two years, and innumerable acts of civil disobedience, such as the movement of the “indignant ones” in Synatagma square have shown their refusal to accept the fate to which they have been consigned without any consultation. And what was the response to this cry of despair and revolt? A doubling of the lethal dose and of police repression! It was then, in a context where the governing parties had lost all legitimacy, that it was decided that a return to the ballot box was the only way to avoid a social explosion.

Now, however, the situation is perfectly clear — the results of the 6 May elections have left no doubt about the mass rejection of the policies imposed by the Troika. Faced with the perspective of a SYRIZA victory in the 17 June elections, a campaign of disinformation and intimidation has been launched both inside the country and at European level. Its aim is to prevent SYRIZA from being seen as a trustworthy political interlocutor. Every possible means is used to disqualify it, beginning with the application of the label “extremist” to place it on a par with the neo-Nazis of Golden Dawn. SYRIZA has been accused of every vice: fraud, double speak, and irresponsible and infantile demands. If we were to believe this vicious propaganda, itself based on a racist stigmatisation of the entire Greek people, SYRIZA poses a threat to freedom, the world economy and the European project itself. In such a case, it would be the joint responsibility of Greek voters and of our leaders to stop it in its tracks. Brandishing the threat of exclusion from the euro and other forms of economic blackmail, an attempt to  manipulate the people is under way. It is a strategy of “shock and awe” by which the dominant groups seek to use every means at their disposal to make the vote of the Greek people serve their interests — which they claim are ours as well.

We, the signatories of this text, cannot remain silent in the face of this attempt to deprive a European people of its sovereignty for which the elections are the last resort. The campaign to stigmatise SYRIZA and the threat to exclude Greece from the Euro zone must stop at once. It is up to the Greek people to decide their own fate by rejecting any diktat, by rejecting the poisons that its “saviours” have administered to it and by engaging freely in the forms of cooperation indispensable to overcoming the crisis, together with other European peoples.

We, in turn, affirm that it is time for Europe to understand the signal sent from Athens on 6 May. It is time to abandon a policy that is bringing an entire society to ruins and that declares a people unfit to govern themselves in order to save the banks. It is urgent to put an end to the suicidal drift of a political and economic construction that transfers government to “experts” and institutionalises the omnipotence of financial operatives. Europe must be the work of its citizens themselves in the service of their own interests.

This new Europe which we, like the democratic forces that have emerged in Greece, wish and intend to fight for is that of all its peoples. In every country, there are two politically and morally antithetical Europes in conflict: one which would dispossess the people to benefit the bankers and another which affirms the right of all to a life worthy of the name and that collectively gives itself the means to do so.

Thus, what we want, together with the Greek voters and SYRIZA’s activists and leaders, is not the disappearance of Europe but its refoundation. It is ultra-liberalism that provokes the rise of nationalisms and the extreme right. The real saviours of the European idea are the supporters of openness, and of the participation of its citizens, the defenders of a Europe where popular sovereignty is not abolished but extended and shared.

Yes — Athens is indeed the future of democracy in Europe and it is the fate of Europe that is at stake. By a strange irony of history, the Greeks, stigmatised and impoverished, are at the front line of our struggle for a common future.

Let us listen to them, support them and defend them!

First signatories: Etienne BALIBAR, philosopher; Vicky SKOUMBI, chief editor of αληthεια (Athens); Michel VAKALOULIS, philosopher and sociologist. Translation Warren Montag.

Mit der griechischen Linken für ein demokratisches Europa

Jeder weiß, dass die Parteien, die in Griechenland seit 1974 an der Macht gewesen sind, in der Kette der Ereignisse, die Griechenland in den letzten drei Jahren so tief in den Abgrund gestürzt haben, eine niederschmetternde Verantwortung tragen. Die rechte Nea Demokratia und die sozialdemokratische PASOK haben nicht nur die Korruption und die Privilegien fortgesetzt und auf Dauer gestellt, sie haben selbst davon profitiert und dafür gesorgt, dass die Lieferanten und die Gläubiger Griechenlands dadurch in großem Maßstab begünstigt wurden, während die Institutionen der EU einfach wegschauten. Man könnte sich ja unter diesen Voraussetzungen heute wundern, dass sich die führenden europäischen Kräfte oder auch der IMF, die sich inzwischen zu Vorbildern und Vorkämpfern der Tugend und der Strenge stilisiert haben, inzwischen große Mühe geben, eben diese bankrotten und verächtlichen Parteien wieder an die Macht zu bringen, indem sie vor der „roten Gefahr“ warnen, wie sie angeblich von SYRIZA (dem Parteienbündnis der radikalen Linken) verkörpert wird, und indem die damit drohen, die zum Leben nötige Versorgung abzubrechen, falls die Neuwahlen des 17. Juni die Ablehnung des «Memorandums» bestätigen, wie sie am 6. Mai schon deutlich geworden war. Diese Einmischung in die inneren Angelegenheiten steht nicht nur in offenem Widerspruch zu den elementarsten Regeln der Demokratie, sie hätte auch dramatische Konsequenzen für unsere gemeinsame Zukunft.

Das allein wäre bereits ein hinreichender Grund für uns als BürgerInnen Europas, uns dem zu verweigern, dass der Wille des griechischen Volkes erstickt wird. Aber es gibt auch Gründe, die noch schwerer wiegen. Seit zwei Jahren arbeiten die führenden Kräfte der Europäischen Union – in enger Abstimmung mit dem IMF - daran, dem griechischen Volk den Besitz seiner Souveränität zu nehmen. Unter dem Vorwand, die öffentlichen Finanzen zu sanieren und die Wirtschaft zu modernisieren, setzen sie eine drakonische Austerität durch, durch die jede wirtschaftliche Aktivität erstickt, die Mehrheit der Bevölkerung zur Verelendung verdammt und das Recht auf Arbeit beseitigt wird. Dieses „Konsolidierungs“-Programm neoliberaler Machart führt unter dem Strich zur Liquidierung des produktiven Apparates und zur Massenerwerbslosigkeit. Um dieses Programm durchzusetzen ist nichts weniger erforderlich gewesen als ein Ausnahmezustand, wie ihn Europa seit dem Ende des Zweiten Weltkriegs nicht mehr erlebt hat: der Staatshaushalt wird von der Troika diktiert, das griechische Parlament zu einer Notariatskammer reduziert und die Verfassung wird mehrfach umgangen. Der Niedergang des Prinzips der Volkssouveränität geht dabei Hand in Hand mit der Erniedrigung eines ganzen Landes. Nun erreicht dieser Prozess gewiss in Griechenland seine Höhepunkte, aber es geht nicht ausschließlich um Griechenland. Denn die Europäische Union behandelt alle Völker der sie bildenden Nationen als bloße Manövriermasse, wenn es darum geht, eine Austeritätspolitik durchzusetzen, die jeder ökonomischen Rationalität zuwiderläuft, oder auch darum, die Eingriffe des IMF oder der ECB zugunsten des Bankensystems miteinander zu kombinieren bzw. Regierungsbildungen durch nicht-gewählte Technokraten durchzusetzen .

Schon mehrfach haben die Griechen uns wissen lassen, dass sie gegen diese Politik sind, die ihr Land zerstört, indem sie es zu retten vorgibt. Durch zahllose Massendemonstrationen, 17 Tage Generalstreik in zwei Jahren, durch Aktionen zivilen Ungehorsams oder auch das Auftreten der Empörten vom Syntagma-Platz haben sie uns zu verstehen gegeben, dass sie sich weigerten, das ihnen ohne jede Konsultation auferlegte Geschick zu akzeptieren. Das war eine Stimme der Verzweiflung und der Rebellion – und welche Antwort hat man ihr gegeben ? Die Verdopplung der ohnehin schon tödlichen Dosis und die Repression durch die Polizei! Von dem Moment an – in einer Lage des vollständigen Legitimitätsverlusts der Regierenden – erschien die Rückkehr zu den Wahlurnen als das einzig noch verfügbare Mittel, um eine gesellschaftliche Explosion zu vermeiden.

Aber die Sachlage ist inzwischen sehr klar geworden: Die Wahlergebnisse des 6. Mai lassen keinen Zweifel mehr darüber zu, dass die von der Troika durchgesetzte Politik ganz breit abgelehnt wird. Und angesichts der Perspektive eines erwarteten Sieges von SYRIZA bei den Wahlen vom 17. Juni ist jetzt eine richtiggehende Desinformationskampagne losgetreten worden, sowohl im Inneren des Landes, als auch auf der europäischen Ebene. Sie verfolgt das Ziel, SYRIZA aus dem Kreis der vertrauenswürdigen politischen Gesprächspartner auszugrenzen. Alle Mittel werden bemüht, um SYRIZA zu disqualifizieren – was mit der Etikettierung als «extremistisch» und der Parallelisierung mit den Neo-Nazis von der ‚Goldenen Morgenröte‘ beginnt. Alle Fehler und Mängel werden SYRIZA  zugeschrieben: Betrug und Doppelzüngigkeit, Verantwortungslosigkeit und eine infantile Forderungsmentalität. Wenn man dieser hasserfüllten Propaganda Glauben schenken würde, die sich an die rassistische Stigmatisierung des griechischen Volkes anschließt, dann würde SYRIZA die Freiheitsrechte, die Weltwirtschaft und die europäische Integration gefährden. Und die griechischen Wähler und unsere führenden Kräfte hätten die gemeinsame Verantwortung, SYRIZA wirksam in den Weg zu treten. Durch die Drohung mit dem Ausschluss aus den Euro und anderen wirtschaftlichen Erpressungsmanövern wird eine Manipulation des Wahlverhaltens eines Volkes in Gang gesetzt. Durch eine richtiggehende «Schock-Strategie» bemühen sich die herrschenden Gruppen darum, das Wahlverhalten des griechischen Volkes gemäß ihren eigenen Interessen umzulenken, von denen sie zugleich behaupten, dass sie auch unsere Interessen seien.

Die Unterzeichner dieses Aufrufs sind nicht mehr dazu bereit, im Angesicht dieses Versuchs, einem europäischen Volk den Besitz seiner Souveränität zu nehmen, weiter zu schweigen. Wir fordern, dass die Stigmatisierungskampagne gegen SYRIZA sofort eingestellt wird und ebenso die Erpressungsversuche mit einem Ausschluss aus der Eurozone. Das griechische Volk muss über sein Schicksal selber entscheiden, unter Zurückweisung jedes Diktats. Es muss sich, unter Zurückweisung der giftigen „Medizinen“, welche ihm seine angeblichen „Retter“ verabreichen, ganz frei die Kooperationsbeziehungen mit den anderen Völkern Europas aufnehmen, die zur Überwindung der Krise nötig sind.

Wir treten unsererseits dafür ein, dass es an der Zeit ist, dass Europa das Signal wahrnimmt, das es am 6. Mai von Athen empfangen hat. Es ist an der Zeit, eine Politik hinter sich zu lassen, die – bloß um die Banken zu retten – die Gesellschaft ruiniert und die Völker unter Vormundschaft stellt. Es ist dringlich geworden, dem selbstmörderischen Abgleiten einer gesamten politischen und ökonomischen Konstruktion Einhalt zu gebieten, durch das die Regierung den Experten übertragen und die Allmacht der Finanzoperateure institutionalisiert wurde. Ein Europa ist nötig, das das Werk seiner BürgerInnen selber ist und das im Dienst ihrer Interessen steht.

Dieses neue Europa, wie wir es uns – genau wie die demokratischen Kräfte, wie sie gegenwärtig in Griechenland entstehen – so dringlich wünschen und für das wir bereit sind zu kämpfen, wird ein Europa aller seiner Völker sein. In jedem Land stehen sich heute zwei Arten von Europa gegenüber, die politische und moralische Antithesen verkörpern: Ein Europa der Enteignung menschlicher Wesen zugunsten des Profits der Bankeigentümer und ein Europa, das für das Recht aller auf ein Leben eintreten, das diesen Namen verdient, und das sich kollektiv auch die Mittel dafür verschafft. Mit den WählerInnen, den Mitglieder und der Führung von SYRIZA wollen wir keineswegs, dass Europa verschwindet, sondern dass es neu gegründet wird. Der Ultraliberalismus ist dafür verantwortlich, dass die Nationalismen zunehmen und die extreme Rechte Zulauf hat. Die wahren Retter der europäischen Idee sin dalle diejenigen, die dafür eintreten, dass sich Europa öffnet und die BürgerInnen sich beteiligen können, die ein Europa vertreten, in dem die Volkssouveränität nicht abgeschafft, sondern ausgeweitet und für die Teilnahme geöffnet wird.

Ja, ganz klar: In Athen geht es jetzt um die Zukunft der Demokratie in Europa und um Europa selber. Aufgrund einer ganz erstaunlichen Ironie der Geschichte stehen heute die verarmten und stigmatisierten Griechen in der ersten Reihe unseres Kampfes für eine gemeinsame Zukunft.

Hören wir auf sie, unterstützen wir sie und verteidigen wir sie !

Erstunterzeichner : Etienne BALIBAR, Philosoph; Vicky SKOUMBI, Chefredakteurin der Zeitschrift aletheia (Athene); Michel VAKALOULIS, Philosoph und Soziologe.  Übersetzung : Frieder Otto Wolf.

Με την ελληνική αριστερά, για μια δημοκρατική Ευρώπη

Όλοι ξέρουμε ότι οι ευθύνες  των κομμάτων που ήταν στην εξουσία από το 1974, και σε ο,τι αφορά την αλληλουχία των γεγονότων τα οποία μέσα σε τρία χρόνια έριξαν την Ελλάδα στο βάθος του γκρεμού, είναι συντριπτικές. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο διαιώνισαν τη διαφθορά και τα προνόμια, αλλά και επωφελήθηκαν από αυτά και ωφέλησαν τα μέγιστα τους προμηθευτές και τους δανειστές της Ελλάδας, την ώρα που οι κοινοτικοί θεσμοί απέστρεφαν το βλέμμα. Προκαλεί κατάπληξη, λοιπόν, που μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες οι ηγέτες της Ευρώπης ή το ΔΝΤ, μεταμορφωμένοι σε υπόδειγμα αρετής και χρηστής διαχείρισης, επιμένουν να επαναφέρουν στην εξουσία αυτά τα ίδια χρεοκοπημένα και ανυπόληπτα κόμματα, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλουν τον «ερυθρό κίνδυνο» που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει ο ΣΥΡΙΖΑ (ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς) υποσχόμενοι να διακόψουν την «τροφοδοσία», αν οι νέες εκλογές της 17ης Ιουνίου επιβεβαιώσουν την απόρριψη του Μνημονίου, που εκφράστηκε στις 6 Μαΐου

Αυτή η επέμβαση όχι μόνο είναι  καταφανώς αντίθετη με τους πιο στοιχειώδεις δημοκρατικούς κανόνες, αλλά συνεπάγεται  επί πλέον δραματικές  συνέπειές και για το κοινό μας μέλλον.

Αυτό θα συνιστούσε επαρκή λόγο για  όλους μας για να μην επιτρέψουμε  ως ευρωπαίοι πολίτες να καταπνιγεί η θέληση του ελληνικού λαού. Υπάρχει  όμως κάτι πολύ σοβαρότερο. Εδώ και  δύο χρόνια οι ηγέτες της ΕΕ, σε στενή  συνεργασία με το ΔΝΤ, δραστηριοποιούνται για να απογυμνώσουν τον ελληνικό λαό από την κυριαρχία του. Με πρόσχημα τη δημοσιονομική εξυγίανση και τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας, επιβάλλουν μια δρακόντεια λιτότητα που καταπνίγει την οικονομική δραστηριότητα, οδηγεί στην εξαθλίωση την πλειονότητα του πληθυσμού, αποδιαρθρώνει το εργατικό δίκαιο. Τούτο το νεοφιλελεύθερης έμπνευσης πρόγραμμα «ανόρθωσης» οδηγεί στη διάλυση της παραγωγικής μηχανής και σε μαζική ανεργία. Για να μπορέσει να περάσει, χρειάστηκε να επιβληθεί ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης χωρίς προηγούμενο στη Δυτική Ευρώπη από τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου: ο κρατικός προϋπολογισμός υπαγορεύεται από την Τρόικα, η Βουλή υποβαθμίζεται σε θεσμό προσεπικύρωσης ειλημμένων αποφάσεων, το Σύνταγμα πολλές φορές παρακάμπτεται. Η έκπτωση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας συμβαδίζει με τον εξευτελισμό μιας ολόκληρης χώρας. Αλλά η έκπτωση αυτή δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, όπου προσλαμβάνει ακραίες μορφές. Η ΕΕ, όταν πρόκειται να επιβάλει μια λιτότητα αντίθετη σε κάθε οικονομικό ορθολογισμό, να συνδυάσει τις παρεμβάσεις του ΔΝΤ και της ΕΚΤ προς όφελος του τραπεζικού συστήματος ή να επιβάλει μη εκλεγμένες κυβερνήσεις τεχνοκρατών, θεωρεί αμελητέα ποσότητα όλους τους λαούς των ιδρυτικών εθνών.

Οι Έλληνες κατ’ επανάληψη έκαναν γνωστή την αντίθεσή τους σ’ αυτή την  πολιτική που καταστρέφει τη χώρα με πρόσχημα τη σωτηρία της! Αναρίθμητες μαζικές διαδηλώσεις, 17 ημέρες γενικών απεργιών σε δύο χρόνια, καθώς και οι δράσεις πολιτικής ανυπακοής ή το κίνημα των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, ήταν αδιαμφισβήτητα σημάδια άρνησης και αντίθεσης στη μοίρα που τους επιφυλάσσουν, χωρίς να τους ρωτήσουν. Τι απάντηση έμελλε να δοθεί σ’ αυτή την κραυγή απελπισίας και εξέγερσης; Διπλασιασμός της θανατηφόρας δόσης και αστυνομική καταστολή! Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο πλήρους απονομιμοποίησης των κυβερνώντων, η προσφυγή στις κάλπες φάνηκε να αποτελεί τη μοναδική διέξοδο προκειμένου να αποφευχθεί η κοινωνική έκρηξη.

Από εδώ και πέρα το ζήτημα είναι  ξεκάθαρο: τα αποτελέσματα της 6ης Μαΐου  δεν αφήνουν την παραμικρή  αμφιβολία για τη μαζική απόρριψη της πολιτικής που επιβάλλει  η τρόικα. Και μπροστά στην προοπτική  μιας νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές  της 17ης Ιουνίου έχει ξεκινήσει μια καμπάνια παραπληροφόρησης και εκφοβισμού τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στην Ευρώπη. Αποβλέπει στον αποκλεισμό του ΣΥΡΙΖΑ από τον κύκλο των αξιόπιστων συνομιλητών. Τα πάντα επιτρέπονται προκειμένου να απονομιμοποιηθεί, ξεκινώντας από την ταμπέλα του «εξτρεμιστή» και από τον παραλληλισμό του με τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Όλα του κόσμου τα κακά έχουν καταλογιστεί στον ΣΥΡΙΖΑ:  δόλια εξαπάτηση και διγλωσσία, ανευθυνότητα και παιδαριώδης διεκδικητισμός. Αν πιστέψουμε αυτή την εμπαθή προπαγάνδα, που παίρνει τη σκυτάλη από τον ρατσιστικό στιγματισμό του ελληνικού λαού, ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει σε κίνδυνο τις ελευθερίες, την παγκόσμια οικονομία και την ευρωπαϊκή οικοδόμηση. Οι ηγέτες μας και οι Έλληνες εκλογείς θα έπρεπε λοιπόν να αναλάβουν από κοινού την ευθύνη να του φράξουν τον δρόμο. Κραδαίνοντας την απειλή μιας αποβολής από την ευρωζώνη και τους γνωστούς οικονομικούς εκβιασμούς, επιχειρούν να χειραγωγήσουν τη λαϊκή ψήφο. Πρόκειται για μια όψη της «στρατηγικής του σοκ», με την οποία οι κυρίαρχες ομάδες προσπαθούν να υφαρπάξουν την ψήφο του ελληνικού λαού,  με βάση τα συμφέροντά τους, που διατείνονται ότι συμπίπτουν με τα δικά μας.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, δεν θα μπορούσαμε να σωπάσουμε μπροστά  σ’ αυτήν την απόπειρα να στερήσουν  από έναν ευρωπαϊκό λαό την  ίδια του τη κυριαρχία, για την οποία η προσφυγή στις  εκλογές αποτελεί το τελευταίο μέσο. Πρέπει να σταματήσει άμεσα αυτή η εκστρατεία κατασυκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ και οι απειλές αποκλεισμού από την ευρωζώνη. Εναπόκειται στον ελληνικό λαό να αποφασίσει για την τύχη του απορρίπτοντας κάθε υπαγόρευση, απορρίπτοντας τα θανατηφόρα φάρμακα που του χορηγούν οι «σωτήρες» του, και να δρομολογήσει αυτοβούλως τις απαραίτητες συνεργασίες για την υπέρβαση της κρίσης, μαζί με τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς.

Από την πλευρά μας, θεωρούμε ότι  είναι πια καιρός να αντιληφθεί η  Ευρώπη το μήνυμα που έστειλε η  Αθήνα στις 6 Μαΐου. Είναι καιρός να εγκαταλειφθεί μια πολιτική η οποία, για να σώσει τις τράπεζες, μετατρέπει την κοινωνία σε σωρό ερειπίων και θέτει τους λαούς υπό κηδεμονία. Επείγει να τεθεί τέρμα στην αυτοκτονική εκτροπή ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος, που μεταβιβάζει την κυβερνητική εξουσία στους ειδικούς και θεσμοθετεί την παντοδυναμία των συντελεστών του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη που θα είναι έργο των ίδιων της των  πολιτών, στην υπηρεσία των συμφερόντων τους.

Αυτή η νέα Ευρώπη,  στην οποία  προσβλέπουμε από κοινού με τις αναδυόμενες  δημοκρατικές δυνάμεις στην Ελλάδα, και  για την οποία είμαστε διατεθειμένοι  να αγωνιστούμε, είναι η Ευρώπη όλων των λαών της. Σε κάθε χώρα βρίσκονται αντιμέτωπες δύο Ευρώπες ηθικά  και πολιτικά αντιθετικές:  αυτή που αποστερεί τους ανθρώπους  από δικαιώματα προς όφελος των τραπεζιτών και η εκείνη που επιβεβαιώνει το δικαίωμα όλων σε μια ζωή άξια του ονόματός της παρέχοντας στους  ανθρώπους σε συλλογική κλίμακα  τα μέσα για να τη ζήσουν. Αυτό που  θέλουμε, λοιπόν, μαζί με τους αγωνιστές, τους εκλογείς και τους ηγέτες του  ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι ο αφανισμός  της Ευρώπης, αλλά η επανίδρυσή της. Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός είναι  εκείνος που υποδαυλίζει την  άνοδο των εθνικισμών και της  άκρας δεξιάς.  Στην πραγματικότητα, αυτοί που όντως διασώζουν  την ιδέα της Ευρώπης, είναι εκείνοι  που προασπίζονται μια Ευρώπη ανοιχτή, βασισμένη στην ενεργό συμμετοχή των πολιτών της, οι υπερασπιστές μιας Ευρώπης όπου η λαϊκή κυριαρχία δεν καταλύεται, αλλά επεκτείνεται και προσφέρεται στη συμμετοχική της άσκηση.

Ναι, στην Αθήνα κρίνεται το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη και  το μέλλον της ίδιας της Ευρώπης. Κατά μία αξιοθαύμαστη ειρωνεία της  ιστορίας, οι πτωχευμένοι και στιγματισμένοι Έλληνες ξαναβρίσκονται στην πρώτη  γραμμή της μάχης που δίνουμε  για το κοινό μας μέλλον.

Ας τους ακούσουμε, ας τους στηρίξουμε, ας τους υπερασπιστούμε!

Etienne BALIBAR, φιλόσοφος, Vicky SKOUMBI (περιοδικό αληthεια,), Michel VAKALOULIS, φιλόσοφος και κοινωνιολόγος

Συνυπογράφουν : Giorgio AGAMBEN, Tariq ALI, Elmar ALTVATER, Daniel ALVARO, Alain BADIOU, Jean-Christophe BAILLY, Fethi BENSLAMA, Fernanda BERNARDO, Jacques BIDET, Claude CALAME, Thomas COUTROT, Albano CORDEIRO, Yannick COURTEL, Costas DOUZINAS, Roland ERNE, Roberto ESPOSITO, Elisabeth GAUTHIER, François GEZE,  Max GRATADOUR, Jean-Pierre KAHANE, Jason KARAÏNDROS, Jean-Marc LEVY-LEBLOND, Michael LOWY, Philippe MARLIERE, Ariane MNOUCHKINE, Jean-Luc NANCY, Toni NEGRI, Bertrand OGILVIE, Ernest PIGNON-ERNEST, Anastassia POLITI, Mathieu POTTE-BONNEVILLE, Jacques RANCIERE, Judith REVEL, Rossana ROSSANDA, Bernard STIEGLER, Michel SURYA, Bruno TACKELS, André TOSEL, Gilberte TSAÏ, Eleni VARIKAS, Dimitris VERGETIS, Jérôme VIDAL, Heinz WISMANN, Frieder Otto WOLF και πολλοί άλλοι.

Μετάφραση : Μπάμπης Γεωργούλας, Βίκη Σκούμπη.


Bienvenue dans le Club de Mediapart

Tout·e abonné·e à Mediapart dispose d’un blog et peut exercer sa liberté d’expression dans le respect de notre charte de participation.

Les textes ne sont ni validés, ni modérés en amont de leur publication.

Voir notre charte

À la Une de Mediapart

Journal — International
Être LGBT+ en Afghanistan : « Ici, on nous refuse la vie, et même la mort »
Désastre économique, humanitaire, droits humains attaqués… Un an après avoir rebasculé dans les mains des talibans, l’Afghanistan n’en finit pas de sombrer. Pour la minorité LGBT+, le retour des fondamentalistes islamistes est dévastateur.
par Rachida El Azzouzi et Mortaza Behboudi
Journal — International
« Ils ne nous effaceront pas » : le combat des Afghanes
Être une femme en Afghanistan, c’est endurer une oppression systématique et brutale, encore plus depuis le retour au pouvoir des talibans qui, en un an, ont anéanti les droits des femmes et des fillettes. Quatre Afghanes racontent à Mediapart, face caméra, leur combat pour ne pas être effacées. Un documentaire inédit.
par Mortaza Behboudi et Rachida El Azzouzi
Un homme condamné pour violences conjugales en 2021 entre dans la police
Admis pour devenir gardien de la paix en 2019, condamné pour violences conjugales en 2021, un homme devrait, selon nos informations, prendre son premier poste de policier en septembre dans un service au contact potentiel de victimes, en contradiction avec les promesses de Gérald Darmanin. Son recrutement avait été révélé par StreetPress.
par Sophie Boutboul
Journal — Climat
Près de Montélimar, des agriculteurs exténués face à la canicule
Mediapart a sillonné la vallée de la Valdaine et ses environs dans la Drôme, à la rencontre d’agriculteurs qui souffrent des canicules à répétition. Des pans de récoltes grillées, des chèvres qui produisent moins de lait, des tâches nouvelles qui s’accumulent : paroles de travailleurs lessivés, et inquiets pour les années à venir.
par Sarah Benichou

La sélection du Club

Billet de blog
Céline, le trésor retrouvé - La révélation (1/9)
Comment, par les hasards conjugués de l’Histoire et de l’amitié, je me retrouve devant un tombereau de documents laissés par Céline dans son appartement de la rue Girardon en juin 1944. Et ce qui s’ensuivit.
par jean-pierre thibaudat
Billet de blog
Céline, le trésor retrouvé - Une déflagration mondiale (3/9)
La veuve de Céline disparue, délivré de mon secret, l’heure était venue de rendre publique l’existence du trésor et d’en informer les héritiers… qui m’accusèrent de recel.
par jean-pierre thibaudat
Billet de blog
Céline, le trésor retrouvé - La piste Morandat (5/9)
Dans ses lettres, Céline accuse Yvon Morandat d’avoir « volé » ses manuscrits. Morandat ne les a pas volés, mais préservés. Contacté à son retour en France par ce grand résistant, le collaborateur et antisémite Céline ne donne pas suite. Cela écornerait sa position victimaire. Alors Morandat met tous les documents dans une malle, laquelle, des dizaines d’années plus tard, me sera confiée.
par jean-pierre thibaudat
Billet de blog
Céline, le trésor retrouvé - L’inventaire (2/9)
Des manuscrits dont plusieurs inédits, son livret militaire, des lettres, des photos, des dessins, un dossier juif, tout ce que l’homme et l’écrivain Céline laisse chez lui avant de prendre la fuite le 17 juin 1944. Un inventaire fabuleux.
par jean-pierre thibaudat